غزل شمارهٔ ۳۰۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره longing و آرزوهای شاعر نسبت به معشوقش است. شاعر احساس گم‌گشتگی و درماندگی می‌کند، زیرا هر جا که می‌رود، نمی‌تواند به معشوقش برسد. او می‌گوید که خیال معشوقش را همیشه در ذهن دارد و این خیال او را تسلی می‌دهد، اگرچه واقعیت به او اجازه نمی‌دهد که به او نزدیک شود. شاعر از درد جدایی و این‌که آرزوهایش با آرزوهای معشوقش هم‌خوانی ندارد، رنج می‌برد. همچنین، او اشاره می‌کند که هیچ چیزی نمی‌تواند او را از عشق به معشوقش دور کند. به طور کلی، شعر تجلی احساسات عمیق و پیچیده عاشقانه است.
خیال روی توام غم‌گسار و روی تو نهبه هر سوئی که کنم راه، راه سوی تو نه
تصور چهرهات باعث تسکین غمهایم میشود و هر کجا که بروم، تنها راهی که میبینم، راهی به سمت توست.
خیال تو همه شب ره به کوی من دارداگرچه بخت مرا رهنما به کوی تو نه
هوش مصنوعی: طول شب، در ذهن من تصویر توست که به سمت کوچهام میآید، هرچند که شانس من نمی‌تواند مرا به سمت کوچه تو هدایت کند.
دریغ کاش تو را خوی چون خیال بدیکه خرمم ز خیال تو و ز خوی تو نه
هوش مصنوعی: ای کاش تو همانگونه که در خیال من هستی، باشی، زیرا من از اندیشه تو شادابم و از واقعیات تو بیخبرم.
دل من آرزوی وصل می‌کند چه کنمکه آرزوی من این است و آرزوی تو نه
هوش مصنوعی: دل من به دیدار تو longing دارد، اما چه کنم که خواسته من این است و خواسته تو چیز دیگریست.
مرا به نوک مژه غمزهٔ تو دعوت کردبخورد خونم و گفتا برو که خوی تو نه
هوش مصنوعی: چشم تو با ناز و غمزهاش من را به سوی خود جلب کرد و در عین حال با خونسردی گفت که برو، چون من شایستهاش نیستم.
به بوئی از تو شدم قانع و همی دانمکه هیچ رنگ مرا از تو جز که بوی تو نه
هوش مصنوعی: به عطر تو راضی و راضی شدم و میدانم که هیچ چیز دیگری نمی‌تواند وجود مرا از تو جدا کند جز همین عطر تو.
هزار جوی هوس رفته است در دل توکه هیچ آب غم من روان به جوی تو نه
هوش مصنوعی: دل تو پر از خواستهها و آرزوهای زیادی است، به طوری که حتی اندکی از غم من نمی‌تواند به درون این دل راه یابد.
ز جستجوی تو حیرت نصیب خاقانی استتو کیمیائی و او مرد جستجوی تو نه
هوش مصنوعی: خاقانی از جستجوی تو شگفتزده و سردرگم است. تو همچون طلا و ارزشمندی، در حالی که او فقط یک جستجوگر است.