غزل شمارهٔ ۳۰۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف حالتی مست و تشنه آب می‌پردازد. او از زیبایی‌ها و نشانه‌های طبیعی صحبت می‌کند، مانند گلاب و دختر آفتاب. همچنین به یاد سیاوش و نغمه‌هایی که از دل برمی‌خیزد اشاره می‌کند. شاعر در عین حال از یاقوت و خورشید به عنوان نمادهای زیبایی و شادی یاد می‌کند و می‌گوید که باید شاد باشد و از غم دوری کند. در نهایت، او خواهان لحظه‌ای خلوت و نوشیدن شراب است. شعر به نوعی ترکیب فضای عاشقانه و طبیعی را به تصویر می‌کشد.
سرمستم و تشنه، آب دردهآن آتش‌گون گلاب درده
هوش مصنوعی: من سرمست و تشنهام، اما آن آتش سوزان مثل گلاب در دهانم است.
در حجلهٔ جام آسمان رنگآن دختر آفتاب درده
هوش مصنوعی: در اتاقی که جام آسمان قرار دارد، رنگ و چهرهٔ دختر آفتاب در آنجا نمایان است.
آن خون سیاوش از خم جمچون تیغ فراسیاب درده
هوش مصنوعی: خون سیاوش از خم جام مانند تیغی تیز و برنده در دهان است.
یاقوت بلور حقه پیش آرخورشید هوا نقاب درده
هوش مصنوعی: خودت را نشان بده و مانند یاقوت درخشان باش، که نور خورشید را در آسمان به دوش کشد و زیبایی خود را نمایان کند.
تا ز آتش غم روان نسوزدآن طلق روان ناب درده
هوش مصنوعی: تا زمانی که آتش غم برافروخته است، آن روح زنده و خالص در دل نخواهد سوخت.
تا جرعه ادیم‌گون کند خاکآن لعل سهیل تاب درده
هوش مصنوعی: تا زمانی که آن دانه درخشان و باارزش مانند لعل از زمین بیرون بیاید و به دل آسمان درخشش و تابش دهد، خاک آن دانه را به دور خود میچرخاند.
مندیش که آب کار ما رفتآوازهٔ کار آب درده
هوش مصنوعی: نگران نباش که کار ما خراب شده، زیرا صدای خرابکاریهایمان در میان مردم پیچیده است.
کس در ده نیست جمله مستندبانگی به دِهِ خراب درده
هوش مصنوعی: هیچکس در این دهکده نیست که به من چیزی بگوید، پس بلند فریاد بزن تا این ویرانه را پر کنی.
زلف تو کمند توسنان استمشکین سر زلف تاب درده
هوش مصنوعی: زلفت مانند دام و تلهای تیره و سیاه است که برای من زیبایی و جذابیت فراوانی دارد.
خاقانی را دمی به خلوتبنشان و بدو شراب درده
هوش مصنوعی: خاقانی را برای مدتی به تنهایی در مکانی آرام قرار بده و به او شراب بده.