غزل شمارهٔ ۳۵۶
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به وصف بی‌نظیری از محبوب خود پرداخته است و تأکید می‌کند که هیچ چیز نمی‌تواند به عظمت و زیبایی او برسد. او بیان می‌کند که دل و جان انسان نمی‌توانند به درستی او را درک کنند و حتی خورشید نیز در مقابلش سایه‌وار است. عقل و دانش نیز در خدمت او هستند و برای درک او تلاش می‌کنند. شاعر به نوعی بیان می‌کند که محبوب او به نوعی سلطان همه چیز است و خود را نیز فدای او می‌کند. در نهایت، او به اهمیت و ارزش محبوبش در زندگی‌اش اشاره می‌کند.
دل نداند تو را چنان که توئیجان نگنجد در آن میان که توئی
هوش مصنوعی: دل نمی‌تواند به درستی تو را بشناسد، همانطور که جان در این فاصله نمیگنجد چرا که تو بالاتر از اینها هستی.
با تو خورشید حسن چون سایهمی‌دود پیش و پس چنان که توئی
هوش مصنوعی: با تو بودن باعث میشود که زیبایی و جلوهات همچون سایهای بر روی خورشید قرار گیرد و به دنبال تو برود، گویی که تو خودی.
عقل جان بر میان به خدمت تومی‌شتابد به هر کران که توئی
هوش مصنوعی: عقل همچون یک خدمتگزار ساعی و پر انرژی برای تو در هر جهتی که باشی، آماده است تا به تو کمک کند.
تو جهان دگر شدی از لطفهم تو سلطان بر آن جهان که توئی
هوش مصنوعی: تو با مهربانیات جهان دیگری ساختی و تو سلطان آن جهانی هستی که وجود داری.
تو بر آنی که جانم آن تو استمن که خاقانیم، بر آنکه توئی
هوش مصنوعی: تو بالا میآیی در حالی که جان من در اختیار توست. من که صاحب قدرت و حکومت هستم، به خاطر تو وجود دارم.