غزل شمارهٔ ۳۵۷
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات و اندیشه‌های عمیق درباره عشق و زندگی می‌پردازد. شاعر از قنینه (شراب‌خانه) می‌گوید و به اهمیت لذت و شادی در زندگی اشاره می‌کند. او به دو رنگی و ناپایداری دنیای مادی و عشق اشاره می‌کند و از ساقی می‌خواهد که به او برات خوشبختی دهد. شاعر از تابش آفتاب و دیده شدن در عشق سخن می‌گوید و به تجربه‌های خود از عشق و غم اشاره می‌کند. در نهایت، او به طالع و سرنوشتش اشاره می‌کند و کلمات خود را به زیبایی و هنرمندی با هم پیوند می‌زند.
بانگ آمد از قِنینه که‌آباد بر خرابیدریاب کار عشرت گر مرد کار آبی
هوش مصنوعی: صدا از دور به گوش میرسد که باید در این ویرانیها کار و زندگی را جدی گرفت؛ اگر کسی واقعاً به خوشگذرانی و لذت عشق می‌پردازد، باید تلاش و کوشش کند.
زان پیش کز دو رنگی عالم خراب گرددساقی برات ما ران بر عالم خرابی
هوش مصنوعی: قبل از آنکه دنیای چند رنگ و متناقض، خراب و ویران شود، ای ساقی، شراب ما را به دست ما بده تا ما در این خرابی غرق شویم.
گفتی من آفتابم بر رخنه بیش تابمبس رخنه کردیم دل، در دل چرا نتابی
هوش مصنوعی: تو گفتی من مانند آفتاب هستم، اما با وجود این که در دلها جای میگیریم، چرا هنوز نمیدرخشی؟
از آفتاب دیدی بر خاک بوسه دادنکو بوسه کآخر ار من خاکم تو آفتابی
هوش مصنوعی: آیا تا به حال دیدهای که آفتاب بر خاک بوسه بزند؟ این بوسه چیست؟ من که خودم خاک تو هستم، آفتابی باش.
دانم که دردت آید از شهد لب گزیدنباری کم از مزیدن چون گاز برنتابی
هوش مصنوعی: میدانم که گزیدن لب عسل برایت دردناک است، اما از اینکه مثل گاز برنج نتوانی تحمل کنی، باید بگذری.
زآن زلف عیسوی دم داغ سگیم برنِهنقش صلیب برکش چون داغ گرم تابی
هوش مصنوعی: از آن موی زیبا و گیسوی دلربا به شدت داغ و پرحرارت هستیم، همانطور که بر روی صلیب علامتی داغ و گرم باقی میماند.
خاقانی اَست و جانی یک‌باره کشته از غمپس چون دوباره کشتی آنگه کجاش یابی
هوش مصنوعی: خاقانی عاشق و دلدادهای است که به خاطر غمش جانش را یک‌باره از دست داده. حالا اگر دوباره کشتیاش در دریا غرق شود، دیگر نمیتوانی نشانهای از او پیدا کنی.
او راست طالع امروز اندر سخن طرازیچون خسرو اخستان را در مالک الرقابی
هوش مصنوعی: امروز او در سخنوری و فن بیان بسیار توانا است، مانند خسرو که در زیبایی و اداره امور برتری دارد.