غزل شمارهٔ ۳۸۳
هوش مصنوعی: این شعر در مورد عشق و جدایی است. شاعر به معشوق خود اشاره می‌کند که او با زیبایی و عشوه‌گری خود دیگران را می‌فریبد و در عین حال خود شاعر را تحت تأثیر قرار داده است. او از درد و رنجی که از دوری معشوق می‌کشد، سخن می‌گوید و به توبه از عشق اشاره می‌کند، اما می‌داند که این توبه ممکن نیست. شاعر احساس می‌کند که معشوق با وعده‌های وفا به او نزدیک شده اما اکنون او را رها کرده است. او از دعا و آرزوهای خود در ساعات سحر یاد می‌کند و از هجران معشوق به شدت رنج می‌برد. در نهایت، شاعر به درماندگی خود در برابر عشق و جدایی اش اشاره دارد و می‌گوید که اگر عشق را از دست داده باشد، زندگی‌اش بی‌معنا شده است.
یک زبان داری و صد عشوه‌گریمن و صد جان ز پی عشوه خری
هوش مصنوعی: تو فقط یک زبان داری، اما من هزار طریق ناز و کرشمه دارم و به خاطر این نازها، جانهای زیادی را به جان میخرم.
از جگر خوردن تو بس نکنیزانکه پرورده به خون جگری
هوش مصنوعی: اگر از درد و رنجی که کشیدهای توبه نکنی، چون تو در این مسیر از دل و جان خود تلاش کردهای و جانت با خون و رنج پرورده شده است.
زهره داری تو ز بیم دل خویشکه به هر دم جگر ما بخوری
هوش مصنوعی: تو از ترس دل خود مراقب هستی، چرا که هر لحظه ممکن است دلمان را بشکنی.
گفته بودی که تمامم به وفابرو ای شوخ که بس مختصری
هوش مصنوعی: گفته بودی که تمام وجودم به وفای تو وابسته است، اما حالا ای شوخ، فقط به خاطر یک چیز ناچیز از من دور میشوی.
به دعای سحری خواستمتکارم افتاد به آه سحری
هوش مصنوعی: به خاطر دعاهایی که در سحرگاهان کردم، به خواستهام رسیدم و کارم به خوبی پیش رفت.
دست هجر تو دهانم بردوختتا نگویم که مکن پرده دری
هوش مصنوعی: فراق تو باعث شده است که نتوانم صحبت کنم و از احساساتم بگویم، پس بهتر است که به رازهای دل نپردازم.
چند در چند همی بینم جورچه کنم گر نکنم نوحه‌گری
هوش مصنوعی: هر بار که به تعدادی از مشکلات و ناکامیها نگاه میکنم، تصمیم میگیرم اگر نتوانم به آنها رسیدگی کنم، لااقل برای خودم و دیگران مرثیهسرایی نکنم.
آب خاقانی گفتی ببرمبُرده‌ای بالله و حقا که بری
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که میخواهی بگویی که آب خاقانی را به عنوان یک امتیاز یا نعمت در نظر گرفتهای و واقعا حق را در این مورد قبول داری.