غزل شمارهٔ ۳۹۹
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و از عشق او دیوانه می‌شود. او با تشبیه معشوق به پری و خود به خورشید، از جذابیت و تاثیر عمیق عشق در شب و روز سخن می‌گوید. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که حتی در شب که آینه نمی‌تواند چیزی را نشان دهد، فقط نگاه به چهره معشوق او را روشنی می‌بخشد.
دیوانه شوم چون تو پری‌وار نماییدر سلسلهٔ زلفِ پری، مار نمایی
هوش مصنوعی: من مجنون میشوم وقتی تو مانند پری در میان زلفهای خود، به گونهای ظاهر شوی که انگار ماری را نشان میدهی.
خورشیدی آن‌گه به شب آیی، عجب این استشب، روز نماید، چو تو دیدار نمایی
هوش مصنوعی: وقتی که تو به شب بیایی، انگار شب هم مانند روز روشن می‌شود، چرا که دیدار تو نورانی و درخشان است.
گرچه به شب آیینه نشاید نگریدندر تو نگرم کآینه دیدار نمایی
هوش مصنوعی: اگرچه در شب نباید به آینه نگاه کرد، اما من به تو مینگرم چون تو در واقع همان آینهای هستی که مرا به تماشا میطلبی.