غزل شمارهٔ ۴۰۰
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت یک معشوق می‌پردازد. شاعر از ویژگی‌های خاص این محبوب سخن می‌گوید و او را با عناصر طبیعی و زیبای دیگر مقایسه می‌کند. او با استفاده از تصاویری چون لاله، گل سرخ و نرگس، تلاش دارد تا جذابیت و دلربایی معشوق را به تصویر بکشد. در انتهای شعر، شاعر به حیرت از وجود این زیبایی و اینکه معشوق خود از چه چیزهایی ساخته شده، می‌پردازد. در مجموع، شعر تلاش می‌کند تا احساسات عاشقانه و admiration را نسبت به محبوب به بیان درآورد.
لاله‌رخا! سمن‌برا! سروِ روان کیستی؟سنگ‌دلا! ستم‌گرا! آفتِ جانِ کیستی؟
هوش مصنوعی: چهرهات مانند لاله است، بوی تو چون سمن میباشد و مانند سرو، با طراوت و زندهای. اما تو کی هستی، ای سنگدل و ستمجو که آفت جان من شدهای؟
تیرقدی، کمان‌کِشی، زُهره‌رُخی و مه‌وشیجانْت فدا که بس خوشی، جان و جهانِ کیستی؟
هوش مصنوعی: ای کسی که قدت بلند و کمانت افسونگر است، با چهره زیبا و روی ماهی که داری، جانم را فدای تو میکنم. تو بسیار دلنشینی، پس تو که هستی که اینقدر جلب توجه میکنی؟
از گُل سرخ رسته‌ای، نرگس دسته بسته‌اینرخِ شکر شکسته‌ای، پسته‌دهانِ کیستی؟
هوش مصنوعی: تو از گل سرخی روییدهای، همچون نرگسی که در دستهای جمع شده است. همچنان که قیمت شکر افت کرده، تو نیز چون پستهای هستی که دندان به آن میزنی؛ اما تو که هستی و چه کنشی داری؟
ای تو به دلبری سَمَر! شیفتهٔ رُخَت قَمَربسته به کوه بر کمر، موی‌میانِ کیستی؟
هوش مصنوعی: ای دلبر کامرانی، کسی که زیباییات مانند ماه است و دلها را میرباید، درختان بر کمر کوه بسته شدهاند، تو که هستی و موی تو در میان است؟
دام‌نهاده می‌روی، مست ز باده می‌رویمشت‌گشاده می‌روی، سخت‌کمانِ کیستی؟
هوش مصنوعی: تو با حالت خماری از شراب، در حال حرکت هستی و در حالی که مشتهایت را باز کردهای، به کدامین کمان و تیر می‌روی؟
شهد و شکر، لبانِ تو، جمله جهان، از آنِ تودر عجبم به جانِ تو، تا خود از آنِ کیستی؟
هوش مصنوعی: عسل و شکر، لبهای تو را توصیف میکنند و میگویم که همهی زیباییهای دنیا در وجود تو خلاصه شده است. من در حیرتم که تو چه کسی هستی که اینهمه جذابیت و راز داری!