غزل شمارهٔ ۴۰۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات عاشقانه و دردهای درونی خود صحبت می‌کند. او به دلبری معشوقه‌اش اشاره می‌کند که بار دیگر نغمه‌ای تازه سر می‌دهد و نشان‌دهنده آن است که هنوز امیدی به عشق دارد، گرچه زمان گذشته و این احساسات نمی‌تواند به راحتی فراموش شود. او از درد و رنجی که این عشق برایش به همراه داشته، می‌گوید و از اینکه معشوق با هر اشاره خود، زخم‌های کهنه او را تازه می‌کند، ابراز نگرانی می‌کند. در نهایت، شاعر به بی‌رحمی زمان اشاره می‌کند که حتی با وجود اشک و غم، معشوق از عمر او به سادگی می‌گذرد.
باز از نوای دلبری، سازی دگرگون می‌زنیدیر است تا در پرده‌ای، از پرده بیرون می‌زنی
هوش مصنوعی: دوباره با صدای شیرین محبوبی، آهنگ تازهای نوا میکنی. وقت زیادی گذشته و هنوز در سایهای، خودت را به نمایش نمیگذاری.
تا مهره وامالیده‌ای، کژ باختن بگزیده‌اینقشی که در کف دیده‌ای، نه کم نه افزون می‌زنی
هوش مصنوعی: تا زمانی که در دستت یک مهره و وسیله نداشتی، به اشتباه انتخاب کردهای. نقشی که در دستانت دیده‌ای، نه کم است و نه زیاد، همان را به نمایش میگذاری.
آه از دلِ پُرخونِ من، زین دردِ روزافزونِ منهر شب برای خونِ من، رای شبیخون می‌زنی
هوش مصنوعی: دل من از درد و رنجی که هر روز بر آن افزوده میشود، به شدت میتپد. هر شب به یاد این دردها، به نحوی بر من حمله میکنی و آرامش را از من میگیری.
خاقانی از چشم و زبان، شد پیشِ تو گوهرفشانتو عمرِ او را هر زمان، کیسه به صابون می‌زنی
هوش مصنوعی: خاقانی با زیبایی چشمانش و سخنانش در مقابل تو درخشان و باارزش است، اما تو در هر لحظه از عمر او مانند کیسهای به صابون به او آسیب می‌زنی.