شمارهٔ ۳۷ - در مرثیهٔ سپهبد کیالواشیر

هوش مصنوعی: این شعر با لحن حزن و جدایی، به وداع با عشق و لحظات خوش زندگی می‌پردازد. شاعر با اشاره به وصال و جدایی، زیبایی‌های ناز و لذت‌های زندگی را به تصویر می‌کشد و به آرامی از آن‌ها خداحافظی می‌کند. او نمادهایی چون سبزه، گوزن، و جوانی را ذکر می‌کند و به ناامیدی از دست دادن این زیبایی‌ها اشاره دارد. همچنین به جوانی و توانایی‌های انسانی به عنوان دو عنصر ارزشمند زندگی اشاره می‌کند و در نهایت به یاد کسی خاص به نام جمال الدین می‌پردازد که در آن لحظات از دست رفته باقی می‌ماند. کل شعر حاکی از حسرت و غم ناشی از جدایی و گذشت زمان است.