شمارهٔ ۸۸ - قصیده
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساس ناخوشایندی از زندگی و عشق می‌پردازد. شاعر از ناتوانی عشق، راحتی و خوشحالی در زندگی می‌گوید و نشان می‌دهد که هرچه در تلاش است، از آنچه می‌خواهد دور است. همچنین، به تضادهایی که در زندگی وجود دارد، اشاره می‌کند: بین فقر و ثروت، شادی و غم، و تقسیم عمر و عشق. شاعر به نوعی به روزی از آسمان و تقدیر بسنده نمی‌کند و بر نارضایتی خود از شرایط موجود تأکید دارد. در نهایت، او دنیا را به عنوان جایی سرشار از ناکامی‌ها و سختی‌ها می‌بیند.
نه دل از سلامت نشان می‌دهدنه عشق از ملامت امان می‌دهد
هوش مصنوعی: دل نه نشانهای از سلامتی دارد و نه عشق میتواند از سرزنش و ناکامی ایمنی بخشد.
نه راحت دمی همدمی می‌کندنه محنت زمانی زمان می‌دهد
هوش مصنوعی: نه لحظهای آرامش همسری می‌دهد، نه زمانی برای رنج را به انسان میسپارد.
قرار جهان بر جفا داده‌اندمرا بیقراری از آن می‌دهد
هوش مصنوعی: دنیا به من ناآرامی و بیقراری داده است، گویی که بر من ستم کردهاند.
دو نیمه کنم عمر با یک دلیکه از نیم جنسی نشان می‌دهد
هوش مصنوعی: من زندگیام را به دو نیم تقسیم میکنم، با دلی که نشانهای از یک نیمهی خاص دارد.
همه روز خورشید چون صبح‌دمبه امید یک جنس جان می‌دهد
هوش مصنوعی: هر روز در آغاز صبح، خورشید با امید به ظهور یک نعمت جدید جان میگیرد.
فلک زین دو تا نان زرد و سپیدهمه اجری ناکسان می‌دهد
هوش مصنوعی: آسمان به خاطر این دو نان زرد و سپید، فقط به کسانی که شایسته نیستند، پاداش می‌دهد.
به خوش کردن دیگ هر ناکسیبه گشنیز دیگ آن دو نان می‌دهد
هوش مصنوعی: بعضی افراد برای جلب رضایت دیگران، به جای خودشان، از مزایای دیگران استفاده میکنند و تلاشی برای بهبود وضعیت خود نمیکنند. در واقع، بهرهبرداری از داشتههای دیگران باعث میشود که آنها بتوانند به اهداف خود برسند بدون اینکه تلاشی واقعی انجام دهند.
مرا چشم درد است و گشنیز نیستتو را توتیا رایگان می‌دهد
هوش مصنوعی: چشمان من درد می‌کند و چیزی برای بهبودش ندارم، اما تو رایگان دارویی برای چشمهای خودت دریافت میکنی.
مگو کاسمان می‌دهد روزیمکه روزی ده آسمان می‌دهد
هوش مصنوعی: نگو که به من چیزی نمیدهد، زیرا همانطور که روزی را از آسمان میگیرد، میتواند زندگیام را نیز تامین کند.
فلک خاک بیزی است خاقانیاکه روزیت ازین خاکدان می‌دهد
هوش مصنوعی: آسمان همچون زمین است و فرمانروایان دیروز را از این زمین خاکی به یاد میآورند و روزیشان از این خاک به آنها میرسد.
خود او را همین خاکدان است و بسکز این می‌ستاند بدان می‌دهد
هوش مصنوعی: این فرد تنها از همین دنیای مادی است و هیچ چیز دیگری ندارد که از این دنیای مادی بگیرد و به دنیای دیگری بدهد.