شمارهٔ ۸۹ - قصیده
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات درونی و ناامیدی خود سخن می‌گوید. او می‌گوید که در دل و کفش چیزهایی که باید باشد، نیست و از صبر نیز نتیجه‌ای نمی‌گیرد. به دنبال آرامش و گسستن غم‌هاست، اما به نظر می‌رسد که این تلاش‌ها بی‌فایده هستند. شاعر به دردهایش اشاره می‌کند و به سختی‌های زندگی اشاره می‌کند که او را می‌آزارد، در حالی که چرخ هستی همچنان به کار خود ادامه می‌دهد و او نمی‌تواند از این مشکلات رها شود. به طور کلی، شعر بازتابی از تلاش‌های نافرجام و ناامیدی‌های شاعر است.
در کفم نیست آنچه می‌بایددر دلم نیست آنچه می‌شاید
هوش مصنوعی: آنچه که باید داشته باشم در دست من نیست و آنچه که شایسته است در دل من وجود ندارد.
هیچ در صبر دل نبندم از آنکدانم از صبر هیچ نگشاید
هوش مصنوعی: هرگز نمیخواهم دل خود را به صبر ببندم چون میدانم که از صبر هیچ نتیجه‌ای به دست نمیآید.
غم‌گساری در ابر می‌جویمبرق او دید هم نمی‌شاید
هوش مصنوعی: من در جستجوی غمزدایی هستم و در میان ابرها به دنبال آن میگردم، اما حتی دیدن جرقهی امید او نیز برایم ممکن نیست.
صد جگر پاره بر زمین افتدگر کسی دامنم بپالاید
هوش مصنوعی: اگر کسی دست به دامن من بزند، به اندازهای دلشکستگی و درد وجود دارد که صد قطعه از آن بر زمین خواهد ریخت.
تا من از دست درنیفتم، چرخننشیند ز پای و ناساید
هوش مصنوعی: تا زمانی که من از پا نیفتم، جلسه چرخش زندگی متوقف نمیشود و به هم نمیخورد.
دامن از اشک می‌کشم در خوندوست دامن به من کی آلاید
هوش مصنوعی: من از اشکهایم دامنم را به خون دوستم آغشته میکنم، چه کسی میتواند به من نزدیک شود؟
سخت کوش است آه خاقانیمگر این چرخ را بفرساید
هوش مصنوعی: خاقانی بسیار تلاشگر و کوشا است، شاید بتواند این دنیا را ویران کند.