شمارهٔ ۱۶۳ - مطلع دوم

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و دلتنگی شاعر نسبت به معشوق می‌پردازد. شاعر از حالت‌های درونی خود، از جمله شوق و اندوه ناشی از فاصله با معشوق، سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که بی‌تو زنده نیست و تنها به سایه‌ای از خود بدل شده است. دلتنگی او باعث شده که چشمانش پر از اشک شود و حتی زبانش نتواند حقیقت دل‌تنگی‌اش را بیان کند. شاعر به عمق ارتباط خود با معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که جدایی از او همانند جدایی گوشت از استخوان است. در نهایت، او از غم و اندوه عمیقش می‌نویسد و به مقام بلندی که معشوق دارد، اشاره می‌کند.