رباعی شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف سفر و تلاشهای بیپایان شاعر میپردازد. او با تشبیه خود به آب، به دشواریهای مسیر و بار سنگینی که باید تحمل میکرده اشاره دارد. در نهایت به ناکامی در بازگشت به وطن و ناامیدی از تجربهای که داشته، اشاره میکند.
سنگ اندر بر بسی دویدیم چو آببار همه خار و خس کشیدیم چو آب
هوش مصنوعی: ما در زندگی خیلی تلاش کردیم و همانند آب که از میان سنگها عبور میکند، با مشکلات و موانع فراوانی روبرو بودیم. هر سختی و نشیب را چون خار و خس تحمل کردیم و به پیش رفتیم.
آخر به وطن نیارمیدیم چو آبرفتیم و ز پس باز ندیدیم چو آب
هوش مصنوعی: در نهایت به وطن نرسیدیم؛ مانند آبی که رفت و دیگر نتوانستم آن را ببینم.