رباعی شمارهٔ ۳۹
هوش مصنوعی: شمعی که احساس پاکی نداشت، از درونش سوخت. بدنه زرینش نیز به خاطر دل تاریکش در آتش رفت. پروانهای که دید از دل پاکی میسوزد، بر سرش جان خود را فشاند و سوخت.
مسکین تن شمع از دل ناپاک بسوختزرین تنش از دل شبهناک بسوخت
هوش مصنوعی: شمع بیگناهی که از دل ناپاک میسوزد، در حالی که آن که دلش پر از تردید و شبهه است، حتی با داشتن ظاهری زیبا و زرین، نیز میسوزد.
پروانه چو دید کو ز دل پاک بسوختبر فرق سرش فشاند جان تاک بسوخت
هوش مصنوعی: پروانه وقتی دید که چقدر دلش پاک است، جانش را فدای زیبایی کرد و بر سرش خاکستر محبتش را ریخت.