رباعی شمارهٔ ۴۰
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر خاقانی به وضعیت خود اشاره می‌کند که دلش از درد و غم می‌سوزد و صبرش نیز نتوانسته او را آرام کند. او به پروانه‌ای می‌پردازد که وقتی شمع را می‌بیند و دلی سوخته دارد، با او همدردی می‌کند؛ این نشان‌دهنده ارتباط و هم‌ذات‌پنداری میان آنهاست.
خاقانی را دل تف از درد بسوختصبر آمد و لختی غم دل خَورد بسوخت
هوش مصنوعی: خاقانی قلبش از درد شد سوخته و صبر کرد، اما لحظهای غم دلش او را سوزاند.
پروانه چو شمع را دلی سوخته دیدبا سوخته‌ای موافقت کرد بسوخت
هوش مصنوعی: پروانه که شمع را با دل سوختهاش مشاهده کرد، با همان دل سوختهاش همدردی کرد و به خاطر او نیز خود را به آتش سپرد و سوخت.