رباعی شمارهٔ ۹۲
هوش مصنوعی: این شعر به بی‌معنایی و گذرا بودن زندگی اشاره دارد. شاعر می‌گوید که وجود و زندگی در نهایت هیچ است و حتی چیزهای مادی مانند خانه و فرش نیز بی‌ارزش‌اند. همه چیزهایی که از زندگی به دست می‌آوریم، در واقع سرمایه جوانی هستند که آن هم در نهایت بی‌ارزش است. در مجموع، این متن مفهوم فناپذیری و عدم ثبات زندگی را به تصویر می‌کشد.
هیچ است وجود و زندگانی هم هیچوین خانه و فرش باستانی هم هیچ
هوش مصنوعی: هیچ چیز در زندگی و وجود واقعی نیست و حتی این خانه و فرش قدیمی هم در حقیقت هیچ ارزشی ندارد.
از نسیه و نقد زندگانی همه راسرمایه جوانی است، جوانی هم هیچ
هوش مصنوعی: زندگی از نظر قرض و نقد، همه چیز به جوانی تعلق دارد، اما در واقع، جوانی هیچ ارزشی ندارد.