رباعی شمارهٔ ۱۱۰
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عاطفی عمیق و درد دل شاعر است. او از اندوهی که به خاطر غم معشوقش بر دلش می‌آید سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که با وجود درد و زخم‌هایی که دارد، همچنان به معشوقش ارادت و عشق می‌ورزد. شاعر از تصمیمش برای تحمل این درد و حتی سجده کردن بر خاک درگاه معشوق صحبت می‌کند، زیرا بوی عشق او را اینجا حس می‌کند.
پیغام غمت سوی دلم می‌آیدزخمت همه بر روی دلم می‌آید
هوش مصنوعی: غم تو به دلم پیام میدهد و دردهای تو همه بر قلبم سنگینی می‌کند.
دل پیش درت به خاک خواهم کردنکز خاک درت بوی دلم می‌آید
هوش مصنوعی: دل را به خاک درگاه تو میسپارم، زیرا از خاک درگاه تو عطر و بوی عشق و احساساتم حس میشود.