رباعی شمارهٔ ۱۱۶
هوش مصنوعی: این شعر به موضوعی از عشق و احساسات می‌پردازد. شاعر از ساقی می‌خواهد که رنگ و زیبایی چهره‌اش را نسبت به او تغییر ندهد و نشان می‌دهد که ناله‌ها و درد دلش تاثیری ندارد. او می‌گوید که نوشیدنی یا باده‌ای که می‌خواهد بدست آورد، در صورتی که کم باشد فایده‌ای ندارد و در پایان به ساقی می‌گوید که حتی سیل هم نمی‌تواند تغییر و تحولی ایجاد کند. به طور کلی، شعر از ناامیدی و بی‌فایده بودن تلاش‌ها در عشق حکایت دارد.
ساقی رخ من رنگ نمی‌گرداندناله ز دل آهنگ نمی‌گرداند
هوش مصنوعی: ای ساقی، چهرهام رنگی نمیگیرد و نالهای که از دل برمیآید، آهنگی نمیسازد.
باده چه فزون دهی چو کم فایده نیستکن سیل تو این سنگ نمی‌گرداند
هوش مصنوعی: هرچند اگر باده‌ای به مقدار زیاد به ما بدهی، فایده‌ای نخواهد داشت. تو مانند سیلی هستی که نمی‌تواند این سنگ را جابجا کند.