رباعی شمارهٔ ۱۲۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از درد و رنج خود سخن می‌گوید و از دیگران می‌خواهد تا به او کمک کنند و درمانی برای دلش پیدا کنند. او عاشق و دیوانه است و تمایل دارد که برای فرار از این وضعیت، خود را به طبیعت بسپرد، اما احساس می‌کند که بهتر است او را به زنجیر بکشند تا از این دیوانگی رهایی یابد.
دردی است مرا به دل دوایم بکنیدگرد سر آن شوخ فدایم بکنید
هوش مصنوعی: دریغی در دل دارم که به درمانش نیاز دارم، دور آن معشوقه نازنینم فدای من باشید.
دیوانه‌ام و روی به صحرا دارمزنجیر بیارید و به پایم بکنید
هوش مصنوعی: من دیوانه‌ام و به سوی بیابان میروم؛ زنجیر بیاورید و به پایم ببندید.