رباعی شمارهٔ ۱۲۲
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر احساس تنهایی و بیکسی شاعر هستند. او آرزو میکند که هیچکس همچون او، که بییار و غریب است، نباشد. شاعر از درد جدایی رنج میبرد و میگوید که در جایی که طبیب نیست، نباید کسی بیمار باشد، زیرا درد و رنج او بسیار طاقتفرساست.
کس همچو من غریب بییار مبادبیچاره و عاجز و گرفتار مباد
هوش مصنوعی: هرگز کسی مانند من که بییار و غمگین است، نباشد. امیدوارم هیچکس به اندازهی من در مضیقه و ناتوانی و گرفتار بودن نباشد.
درد هجران مرا به جان آوردههر جا که طبیب نیست بیمار مباد
هوش مصنوعی: فراق و دوری تو مرا به شدت آزار میدهد و هر جا که پزشک یا درمانگری وجود نداشته باشد، ای کاش کسی هم در آنجا بیمار نباشد.