رباعی شمارهٔ ۱۲۴
هوش مصنوعی: این چهار بیت به این موضوع اشاره دارد که هیچ چیز در این دنیا پایدار نیست. آن کسی که در پی برقراری ارتباط است، نمی‌ماند و آن کسی که صبر را می‌آموزد نیز نمی‌ماند. حتی اگر کسی احساس کند که غم از دلش رفته، یا در توهم باشد که جانش باقی است، در واقع هیچ چیز در این جهان دائمی نیست.
آن تن که حساب وصل می‌راند نماندو آن جان که کتاب صبر می‌خواند نماند
هوش مصنوعی: بدنی که در پی وصل و ارتباط بود، دیگر وجود ندارد و آن روحی که در جستجوی آرامش و صبر بود، دیگر نیست.
گر بوی بری که غم ز دل رفت، نرفتور وهم کنی که جان به جا ماند، نماند
هوش مصنوعی: اگر احساس کنی که غم از دل رفته، در واقع نرفته است و اگر فکر کنی که جان هنوز در جایش باقی مانده، در واقع نمانده است.