رباعی شمارهٔ ۱۳۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوقه‌ای اشاره می‌کند که مانند آب حیات پرشور و زندگی‌بخش است. با وجود این که این معشوق شور و شوق را به وجود می‌آورد، شاعر می‌پرسد چرا این آتش عشق و احساسات پرحرارت از او دور نمی‌شود. او با اشاره به تأثیر عمیق و شگرف معشوقه، تأمل می‌کند که چرا این احساس تب و عشق هنوز در دل او باقی مانده است.
معشوقه ز لب آب حیات انگیزدپس آتش تب چرا ازو نگریزد
هوش مصنوعی: معشوقه با لبهایش از آب حیات زندگی میبخشد، اما چرا آتش عشق و تب در من نمیتواند از او دوری کند؟
آن را که لب دم مسیحا خیزدآخر به چه زَهره تب در او آویزد
هوش مصنوعی: کسی که از لبان مسیحا، یعنی لبانی که شفابخش و زندگی‌بخش هستند، استفاده می‌کند، چرا باید با درد و رنج و غم دست و پنجه نرم کند؟