رباعی شمارهٔ ۱۳۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر امیدوار است که روزی روزگار بدش تغییر کند و خبری از دل گمشدهاش بیابد. او به یاد میآورد که با پایان هجران، آتش دلش خاموش خواهد شد و با وصل معشوق، شادی و آرامش به دلش باز خواهد گشت.
روزی فلکم بخت بد ار باز آرداز این دل گم بوده خبر باز آرد
هوش مصنوعی: روزی میرسد که بخت بد من دوباره از دل گمشدهام خبری به دست بیاورد.
هجران بشود آتشم از دل ببردوصل آید و آبم به جگر باز آرد
هوش مصنوعی: عشق و دوری باعث میشود که آتش درونم شعلهور شود، اما وقتی به وصال محبوب برسم، آن آتش خاموش شده و آرامش و زندگی دوباره به من باز میگردد.