رباعی شمارهٔ ۱۷۱
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از درد و رنج خود می‌گوید و به تأثیرات منفی دنیای اطرافش اشاره می‌کند. او مانند تخمکی در آتش خشم گرفتار شده و تلاش کرده تا خود را از آلودگی‌های زندگی پاک کند. در ادامه، شاعر به توصیف کسی می‌پردازد که در میان دیگران مانند بذر قطونا (گیاه دارویی) شناخته شده، اما در واقع از درون دچار مشکلات و زهرهای کشنده است. به طور کلی، اشعار حاکی از تضاد بین ظاهر و باطن و دردهای زندگی است.
دل کوفته‌ام چو تخمکان ز آتش قهرلب شسته به هفت آب ز آلایش دهر
هوش مصنوعی: دل من همچون تخممرغی است که در اثر آتش خشم دچار شکستگی شده و برای پاکسازی خود از آلودگی‌های زمانه، به هفت آب شسته شده است.
تو بذر قطونا شدی ای شهرهٔ شهربیرون همه تریاک و درون سو همه زهر
هوش مصنوعی: تو در این دنیا مانند بذر گلی معروف هستی، در حالی که ظاهرت آرام و دلنشین است، اما در باطن ممکن است خطرناک و مضر باشی.