رباعی شمارهٔ ۱۷۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دل خود خواستار احترام و لطف است. او از معشوق میخواهد که دلش را که به آتش عشق دچار است، به خاک بکشاند و غم و محنت را از او دور کند. شاعر تأکید میکند که اگر بخت و تقدیر کمک نکند، نباید او را در غم و ناراحتی تنها گذاشت.
خاکی دل من به آتش آگنده مدارآبم مبر و چو خاکم افکنده مدار
هوش مصنوعی: دل خاکی من را به آتش نسوزان، مرا از وجود خودت جدا نکن و مانند خاکی که به دور انداخته شده، به حال خودم رها نکن.
چون کار من از بخت فراهم نکنیدر محنت و غم مرا پراکنده مدار
هوش مصنوعی: اگر بخواهی به من کمک کنی و مقدراتی خوب برایم فراهم کنی، در زمان سختی و غم مرا نصف نکن و تنهایم نگذار.