رباعی شمارهٔ ۱۷۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره محبوبیت و زیبایی یک نام در جامعه است. شاعر به وجدایی و اشتیاق افراد اشاره می‌کند که برای وصال با معشوق خود تلاش می‌کنند. همچنین به نور و روشنی چهره معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که زیبایی او به حدی است که شروان (منطقه‌ای خوش آب و هوا) را به یاد بهشت می‌اندازد.
ای نام تو در شهر به خوبی مشهوروصل تو تمنای هزاران مهجور
هوش مصنوعی: نام تو در میان مردم به خوبی شناخته شده است و بسیاری از کسانی که دور از تو هستند، آرزوی وصالح را دارند.
با روی تو کافتاب ازو یابد نورشروان به بهشت ماند ای بچهٔ حور
هوش مصنوعی: با چهرهی تو، خورشید هم از تو نور میگیرد و بهشت مانند زیباییهای توست ای دختر حور.