رباعی شمارهٔ ۱۸۰
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به زلف محبوبش اشاره می‌کند که در شب تاریک برگردن او قرار دارد. او از شب می‌خواهد که طولانی‌تر بماند تا بتواند بیشتر در کنار محبوبش باشد. همچنین از ابر می‌خواهد که بر روی ماه بپوشاند و از صبح می‌خواهد که به زودی نیاید. به طور کلی، شاعر در اینجا خواهان طولانی‌شدن لحظات وصال و نزدیکی به محبوبش است.
ای زلف بتم به شب سیاهی ده بازوی شب شب وصل است دژم باش و دراز
هوش مصنوعی: ای زلف محبوبم، به شب تاریک بازگرد. این شب، شب وصال ماست؛ در اینجا اندوهگین و بلند باش.
ای ابر برآی و پرده بر ماه اندازوی صبح کرم کن و میا زآن سو باز
هوش مصنوعی: ای ابر، بیا و سایهای بر چهره ماه بیفکن. صبح را با کرم و لطف خود روشن کن و از آن سمت دور نشو.