رباعی شمارهٔ ۱۷۹
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از نیش و آسیب‌های زندگی سخن می‌گوید و به ناپایداری و فریبندگی خوشی‌ها اشاره می‌کند. او به زوال زمان و مدت عمر می‌پردازد و احساس می‌کند که محبت و مهر او از ابتدا دور بوده و با مشکلاتی روبروست. در کل، این اشعار دلالت بر ناامیدی و سختی‌های زندگی دارند.
ای نیش به دل زین فلک سفله نوازوی شیشهٔ عشرت شکن شعبده باز
هوش مصنوعی: ای درد و رنجی که از زندگی بیرحم میکشی، تو مانند شیشهای هستی که از عشق شکسته شده و هر روز به دست حوادث و جادوگران سرنوشت، مورد آزمایش قرار میگیری.
ای مدت جورت چو ابد دیر انجاموی نوبت مهرت چو ازل دور آغاز
هوش مصنوعی: ای زمانهی من، تو به قدری طولانی هستی که انگار همیشه بودهای و کارهای عشق تو، که از زمان آغازین شروع شده، همچنان دور و دراز به نظر میرسند.