رباعی شمارهٔ ۱۸۲
هوش مصنوعی: این ابیات از شاعر، عاشقانه‌ای عاطفی را بیان می‌کند. شاعر می‌گوید که دل او به عشق محبوبش مشغول است و نباید از تن او دوری جست. او به ناتوانی خود از تحمل بیدادهای محبوب اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که به احساساتش احترام بگذارد و او را هیچ‌گاه فراموش نکند. شاعر همچنین به دوست و دشمن خود اشاره می‌کند و ابراز می‌کند که نباید در حق او بی‌عدالتی کنند.
دل، سُغْبه‌یِ عشقِ توست، با تن مَسِتیزاینک دل و تن، تو راست؛ با من مَسِتیز
هوش مصنوعی: دل من به عشق تو دلتنگ است، اما با جسم من درگیر نشو. اکنون دل و جسم تو با من هستند، پس به من حمله نکن.
بیدادِ تو ریخت خونم، انصاف بده!ای دوست کش و غریب دشمن مَسِتیز
هوش مصنوعی: به خاطر ستم و ظلم تو من به شدت آسیب دیدهام، پس انصاف داشته باش و ای دوست، به من رحم کن و به دشمن بیرحم نپرداز.