رباعی شمارهٔ ۱۹۳
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت‌ها از زیبایی و جذبه چهره معشوقش سخن می‌گوید و به احساس شرم و حسادت گل و شمع اشاره می‌کند که از زیبایی او دچار غم و اندوه شده‌اند. او نیز در آرزوی آن چهره زیباست و حالتی مشابه گل و شمع پیدا کرده است، که در تغییرات دما و احساسات دائماً تغییر می‌کند.
ای گشته خجل ز آن رخ گلگون گل و شمعوز رشک تو در سرشک و در خون گل و شمع
هوش مصنوعی: ای کسی که از زیبایی چهرهات خجالتزده و شرمندهای، با گلی که به رنگ صورتی و شمعی که میدرخشد، و به خاطر حسادت تو، چشمانت پر از اشک و غم شده است.
من در هوس آن رخ همچون گل و شمعگردیده چو سرد و گرم همچون گل و شمع
هوش مصنوعی: من به خاطر زیبایی تو در آرزو هستم، مانند گل و شمع که به خاطر تغییرات دما و وضعیتها دچار تحول میشوند.