رباعی شمارهٔ ۱۹۹
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از عشق خود صحبت می‌کند و می‌گوید که در این عشق زبان او به طور دیوانه‌واری به سخن آمده است. او احساس می‌کند که موی او به دلیل غم عشق، آزاد شده است و غم او به هر نقطه‌ای از وجودش حمله‌ور شده است. در نهایت، او خود را مانند مویی می‌بیند که در وصف محبوبش شکاف خورده است.
در عشق تو شد موی زبانم به گزافکان موی میان ز غم دلم کرد معاف
هوش مصنوعی: در عشق تو زبانم بینظمی و بیهدف است، چون موی سرم از غم دلم آزاد و رها شده است.
بر هر سر موی من غمت راست مصافموئی شده‌ام به وصف تو موی شکاف
هوش مصنوعی: غم تو بر هر تار موی من نشسته است و به خاطر تو، به مانند تکهای مو، سرنوشت من تغییر کرده است.