رباعی شمارهٔ ۲۰۱
هوش مصنوعی: این شعر درباره احساس درد و غفلت است. شاعر به دردی اشاره می‌کند که خود از آن بی‌خبر است، در حالی که بر دلش عشق و مهری وجود دارد. او در این ابیات در نظر دارد برای درد خود و حقایق زندگی، به نوعی انصاف و عدالت بخشد و در برابر ناعدالتی‌ها و دست‌های باطل ایستادگی کند. در واقع، شاعر به تضاد بین درد و عشق و همچنین حق و باطل می‌پردازد.
ای درد چو بی‌درد ز حالم غافلبر گردن او بستهٔ مهری از دل
هوش مصنوعی: ای درد، تو که بیدردی و از حال من خبر نداری، بر گردن او مهر و محبت را از دل خود بستهای.
بر سر دهمت خاک ز انصاف دمیدر گردن حق که دید دست باطل
هوش مصنوعی: با انصاف، در زمان نیکی که به دیگران بدهی، بر سر آن دمی خاک میگذرانی و زشتی و نیکی را از هم تفکیک میکنی. در اینجا توجه به عدل و انصاف مهم است، مخصوصاً زمانی که با حق و باطل روبرو میشوی.