رباعی شمارهٔ ۲۰۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دل خود خواهش می‌کند که او را از غم و درد رهایی بخشد. او با اشاره به زیبایی و لطافت گل، از دل می‌خواهد تا او را از مشکلات و غم‌ها خارج کند و به جای آن، به او شادی و سرخی زندگی (نماد گل) هدیه دهد. شاعر خواهان فرار از خاری است که زندگی به او می‌زند و امید دارد که با نوشیدن می، راحتی و لذت را تجربه کند.
زرین چِکِنَم قدح گلین آر ای دلپای از گل غم مرا برون آر ای دل
هوش مصنوعی: ای دل، با دقت و محبت، میخواهم که جام زرین را پر کنم و از غمهای گلی خودم آزاد شوم. تو مرا از این دنیای دردناک خارج کن.
تا از گل گورم ندمد خار ای دلگلگون می در گلین قدح دار ای دل
هوش مصنوعی: به دل آرام بگو که تا زمانی که در گور نیستم، از درد و ناراحتی دور باش. ای دل سرخ و شاد، در این دنیا از شراب زندگی لذت ببر.