رباعی شمارهٔ ۲۰۵
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به زیبایی بهار و تازه شدن طبیعت اشاره میکند. او از دل میخواهد که باده را به یاد بیاورد و حال که گلها شکوفا شدهاند، لحظاتی شاداب و دلنشین را با معشوق و شرابی خوش رنگ سپری کند.
بنمود بهار تازه رخسار ای دلبر باد نهاده باده پیش آر ای دل
هوش مصنوعی: بهار با چهرهی تازهاش خود را نشان داد، ای دل، شراب را به جلو بیاور که همه چیز بر باد رفته است.
اکنون که گشاد چهره گلزار ای دلما و می گلرنگ و لب یار ای دل
هوش مصنوعی: حالا که چهرهی گلستان به روی ما باز است و شراب خوشرنگ و لبهای محبوبمان هم در دسترس است، ای دل!