رباعی شمارهٔ ۲۰۴
هوش مصنوعی: این شعر به بیان عاطفه و احساسات عمیق شاعر نسبت به عشق می‌پردازد. شاعر می‌گوید که عشق او همچون آتش است که آب دهانش را می‌سوزاند و در این حالت، همواره در حال ناله و فغان است. او به تصویر می‌کشد که بر خاک، بی‌هدف و بی‌نشانی مانند باد می‌وزد و وقتی در باد قرار می‌گیرد، جانش را فدای این عشق می‌کند. به‌طور کلی، شاعر از شدت احساسات و درد ناشی از عشق سخن می‌گوید.
از آتش عشق آب دهانم همه سالدر آب چو آتش به فغانم همه سال
هوش مصنوعی: عشق مانند آتشی در وجودم است که هر ساله آبی از دهانم میریزد و به همین دلیل همیشه در دریا مثل آتش در حال ناراحتی و نالهام.
بر خاک چو باد بی‌نشانم همه سالبر باد چو خاک جان‌فشانم همه سال
هوش مصنوعی: من مانند بادی بیخبر بر خاک میوزم و هر سال روبهباد میروم، همچون خاک که جان خود را فدای باد می‌کند.