رباعی شمارهٔ ۲۰۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از حس عمیق غم و اندوه خود صحبت می‌کند. او می‌گوید که سوز و دردش به قدری زیاد است که نمی‌تواند در آسمان یا در کلامش جای بگیرد. وقتی از او می‌پرسند که چه غمی دارد، پاسخ می‌دهد که آن غم نیز به قدری بزرگ است که در این دنیا نمی‌گنجد. به نوعی، او احساساتش را فراتر از ظرفیت‌های معمول توصیف می‌کند.
سوزی که در آسمان نگنجد دارموان ناله که در دهان نگنجد دارم
هوش مصنوعی: من شعلهای از درد در دلم دارم که هیچگاه نمی‌تواند به آسمان برود و نالهای دارم که در هیچ زبانی نمیتوان آن را بیان کرد.
گفتی ز جهان چه غصه داری آخرآن غصه که در جهان نگنجد دارم
هوش مصنوعی: تو گفتی که به خاطر چه چیزی در این دنیا غصه میخوری، اما من غصهای دارم که آنقدر بزرگ است که حتی در این دنیا جا نمیشود.