رباعی شمارهٔ ۲۱۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دلدردها و اشتیاقی که در کوی محبوبش دارد سخن میگوید. او با ذکر اینکه از آنجا رنج و بیقراری به همراه برده، به شادمانی ناشی از دیدن محبوب اشاره میکند و میگوید که غم و اندوه او را به یادگاری برده است.
از کوی تو ای نگار زاری بردیمآشفته دلی و بیقراری بردیم
هوش مصنوعی: از محله تو، ای معشوق، با خود ناراحتی و دلنگرانی آوردیم و حالتی آشفته و در هم داریم.
ای مایهٔ شادمانی آخر ز درترفتیم و غمت به یادگاری بردیم
هوش مصنوعی: ای منبع خوشحالی، ما از در تو بیرون رفتیم و غم تو را به یادگار با خود بردیم.