رباعی شمارهٔ ۲۱۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از عشق خود سخن می‌گوید و به شدت دلبستگی و وابستگی‌اش به معشوق را بیان می‌کند. او می‌گوید حتی اگر به خاطر عشقش کشته شود، برایش اهمیتی ندارد و اگر از محبت معشوق سیر شود، به درد نمی‌آید. او به عشقش تقدیم شده و در آرزوی رسیدن به معشوق است تا در مسیر او زمین‌گیر شود.
از عشق تو کشتهٔ شمشیر شومبی‌دردم اگر ز خواهشت سیر شوم
هوش مصنوعی: اگر در عشق تو ضربهای به قلبم بزند و بمیرم، برایم مهم نیست؛ فقط اگر از خواستهات سیر شوم، آنجا درد میکشم.
زان آمده در عشق مرا پای به دردتا در سر کوی تو زمین‌گیر شوم
هوش مصنوعی: از آنجا که در عشق تو رنج و دردی دارم، آرزو دارم که در مسیر تو به زمین بیفتم و تسلیم شوم.