رباعی شمارهٔ ۲۱۹
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر به احساس تنهایی و اشتیاق به محبوبش اشاره میکند. او در شب که محبوبش دور است، دلش به شدت تنگ میشود و شوق دیدار او را دارد. شاعر با طعنه به خورشید، به شمایل محبوبش اشاره میکند و میخواهد که هرچه زودتر دوباره او را ببیند.
اکنون که شب آمد برود جانانمگر خورشید است عادتش میدانم
هوش مصنوعی: حالا که شب فرا رسیده و محبوبم میرود، اگر او مانند خورشید میدرخشد، این موضوع را طبیعی میدانم.
دل چنگ همی زند به هر دم در منکو را بگذاری تو برآید جانم
هوش مصنوعی: دل من در هر لحظه به شدت تنگ میشود و به خاطر تو نیاز به آرامش دارد، اگر تو از آن عبور کنی، جان من میرود.