رباعی شمارهٔ ۲۲۰
هوش مصنوعی: در این چند بیت شاعر بیان می‌کند که از دلش درد و سوزی را به همراه دارد. او این احساسات عمیق را به نوعی از تیرکمان (ناوک) و آتش سینه تشبیه می‌کند. همچنین اشاره می‌کند که تلاشش در زندگی بی‌فایده است، که روز را به شب و شب را به روز می‌آورد، به این معنا که تلاش‌ها و احساساتش به نتیجه نمی‌رسد و در چرخه‌ای بی‌پایان در حال تکرار است.
افغان که ز دل برای سوز آوردمنه ناوک آه سینه دوز آوردم
هوش مصنوعی: من از دل برای سوز و درد خود، افغانی به تصویر کشیدم و نه تنها به تیری که به سینهام میزند، بلکه احساسی عمیق و غمگین را به نمایش گذاشتم.
بیهوده چو آفتاب و مه زیر سپهرروزی به شب و شبی به روز آوردم
هوش مصنوعی: به طور بیهوده و بی‌فایده زمان خود را در روز و شب صرف کردهام، انگار که فقط در حال گذراندن وقت هستم.