رباعی شمارهٔ ۲۴۰
هوش مصنوعی: شعر به بیان ارتباط عاطفی میان دو نفر می‌پردازد. یکی از آنها احساس غم و درد را تجربه می‌کند و دیگری به نوعی باعث آزار اوست. در این رابطه، شخص غم‌خواری را می‌بیند که در عین حال خود نیز قربانی احساساتش است. شاعر به تفاوت در احساسات و واکنش‌های دو طرف اشاره دارد و تأکید می‌کند که هر یک از آنها تنها خود را می‌شناسند و از درد و رنج یکدیگر آگاهند.
غمخوار توام غمان من من دانمخون‌خوار منی زیان من من دانم
هوش مصنوعی: من همیشه نگران تو هستم، اما خودت بهتر از هر کسی از دردها و ناراحتیهایم خبر داری. تو به نوعی گریبانگیر درد من هستی و میدانی که چه خسارتی به من زدهای.
تو ساز جفا داری و من سوز وفاآن تو تو دانی، آن من من دانم
هوش مصنوعی: تو به درد و رنجی که میزنی عادت کردهای و من به عشق و وفا. تو خود بهتر میدانی که چه میکنی و من هم میدانم که چه حسی دارم.