رباعی شمارهٔ ۲۳۹
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به موضوع سایه و رابطه‌اش با آن اشاره دارد. او می‌گوید اگر سایه‌اش را در گوشه‌ای پنهان کند، همسایه‌اش از آن بی‌خبر می‌ماند. همچنین اگر سایه‌اش از او کاسته شود، آن خود را به طعنه می‌بیند و در نهایت می‌خواهد از سایه خود نیز هم‌نفسی بسازد. به طور کلی، این اشعار به تنهایی و ارتباط بین سایه و وجود شاعر اشاره دارد.
چون سایه اگر باز به کنجی تازمهمسایهٔ من سایه نبیند بازم
هوش مصنوعی: اگر من به کنجی بروم و مانند سایه در آنجا بمانم، همسایهام هرگز مرا نخواهد دید.
ور سایه ز من کم کند آن طنازماز سایهٔ خود هم نفسی برسازم
هوش مصنوعی: اگر آن طناز سایه‌اش را از من بگیرد، حتی از سایهٔ خودم هم همراهی میسازم.