رباعی شمارهٔ ۲۵۵
هوش مصنوعی: این اشعار به بیان بی‌اساس بودن جهان و ناتوانی آن در درک زیبایی‌ها اشاره دارد. شاعر به نوعی ناامیدی از اوضاع و شرایط موجود می‌نگرد و تأکید می‌کند که اگر خاقانی، شاعر بزرگ، نتواند زیبایی‌های تازه را به درستی معرفی کند، این زیبایی نیز در دل‌های نادان و طمع‌کاران نادیده خواهد ماند.
بس کور دل است این فلک بی‌سر و بنزان کم نگرد به صورت آرای سخن
هوش مصنوعی: این آسمان بینهایت و نابینا است و نمیتواند به زیبایی کلمات پی ببرد. بنابراین، در این دنیا ادبی، نباید انتظار زیادی از ظاهر و شکل ظاهری داشته باشیم.
خاقانی اگر ممیزی عرضه مکنآن یوسف تازه را بر این گرگ کهن
هوش مصنوعی: خاقانی، اگر کارشناس یا ناظری هستی، این یوسف تازهوارد را به این گرگ کهن نشان نده؛ زیرا او درک و فهم متفاوتی دارد.