رباعی شمارهٔ ۲۵۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ظالمی که دل سنگی و بی‌رحم دارد، خطاب می‌کند و از او می‌خواهد که ظلم و ستمش را متوقف کند. او به این نکته اشاره می‌کند که اشک‌ها و دردهای او و دیگران به خاطر ظلم‌هایش به او اعتراض می‌کند و از او می‌خواهد که دیگر به بدی‌ها و خیره‌کشی‌هایش ادامه ندهد.
بیداد براین تنگدل آخر بس کنای ظالمِ ده رنگ دل آخر بس کن
هوش مصنوعی: ای ظالم، دیگر از ستم و بیمهریات بر دلهای تنگدل بس کن! رنگینکمانی از احساسات و دلها را با ستمت به زحمت ننداز.
از خیره‌کُشیت سنگ بر من بگریستای خیره‌کش سنگ‌دل آخر بس کن
هوش مصنوعی: ای سنگ‌دل، دیگر بس کن، حتی سنگها هم از رفتار تو به گریه افتادهاند.