رباعی شمارهٔ ۳۱۵
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به احساس گناه و عذاب وجدان خود اشاره می‌کند و از دل خود می‌خواهد که از این حالت رهایی یابد. او به دنبال راهی برای پاک شدن و تفرج از این جنابت روحی است. تیغی که به آن اشاره می‌کند، نمادی از ابزاری است که می‌تواند او را از وضعیت نامطلوبش نجات دهد. در نهایت، او به جستجوی آرامشی می‌پردازد که بتواند نفس را از آلودگی‌ها پاک کند.
نفسم جنب غرامت است ای دلجویکو تیغ که غسل‌ها توان کرد بدوی
هوش مصنوعی: ای دلنواز، نفسم به خاطر عشق و غم تو بیتاب است. کجا هست تیغی که با آن بتوانم شستوشو کنم و از این وضعیت رهایی پیدا کنم؟
جلاد منا!به آب آن تیغ دو روییک راه ز من جنابت نفس بشوی
هوش مصنوعی: ای جلاد! با آب آن تیغ دو رویی که داری، یک راه را از من پاک کن و گناهانم را بشوی.