رباعی شمارهٔ ۳۱۷
هوش مصنوعی: در این شعر، به زیبایی و روشنایی صورت معشوق اشاره شده است که گاهی ممکن است درخشش آن چنان زیاد باشد که انسان را به پرواز درآورد. همچنین اگر قدی مانند سرو در کنار او ظاهر شود، آن قد همچون چاهی عمیق زمین را به خود می‌کشد و بالا نمی‌آید. این شعر به نوعی عشق و زیبایی را به تصویر می‌کشد.
خاک ار ز رخت نور برد گهگاهیمنزل به فلک برآورد چون ماهی
هوش مصنوعی: اگر خاک (و زمین) از چهرهات درخشش بگیرد، گاهی اوج میگیرد و به آسمان میرسد، درست مانند ماه.
ور سرو به قامتت رسد یک راهیبالا به زمین فروبرد چون چاهی
هوش مصنوعی: اگر سرو بلند قامت تو را ببیند، برای رسیدن به تو یک راهی در زمین پیدا میکند و مانند چاهی فرو میرود.