شمارهٔ ۱۹
هوش مصنوعی: این شعر به نوعی احساس شرم و ناچیزی را بیان می‌کند. شاعر از تفاوت خود و معشوق می‌گوید؛ او را به کاهی در آب و خود را به آب زیر کاه تشبیه می‌کند. این تمثیل نشان‌دهنده‌ی ناپایداری و گرفتاری عاطفی است که شاعر احساس می‌کند. در نهایت، رابطه‌ی بین آن‌ها را با تصاویری از آتش و آب مرتبط می‌کند، گویی که این دو عنصر نمادین نمایانگر حالت‌های روحی و جسمی آن‌ها هستند.
ای در آبدار توانی ز پیچ و خمدر آب شد ز شرمم صد راه زیر آب
هوش مصنوعی: ای تو که در هنر خود توانایی داری، از پیچ و خمهای زندگی به راحتی عبور میکنی. به خاطر شرمی که از تو دارم، صد راه زیر آب را پشت سر میگذارم.
تو چون کتان کاهی و من چون کتان کاهدل گاه زیر آتش و تن گاه زیر آب
هوش مصنوعی: تو مانند کاه و دانهای نرم و سبک هستی و من هم مانند کاه دل که گاه در آتش قرار میگیرم و گاه زیر آب میروم.
حال من و تو از تو و من دور نیست از آنکتو آب زیر کاهی و من کاه زیر آب
هوش مصنوعی: حالم و حالت هیچقدر از هم دور نیست، چون تو مانند آبی هستی که زیر کاه پنهان شده و من هم کاهی هستم که زیر آب قرار دارد.