شمارهٔ ۷۷ - در استغناء طبع خویش
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از خود و دیگران سخن می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که نه او مانند معن زایده سخاوت دارد و نه مانند حاتم طایی بخشنده است. او همچنین به این موضوع می‌پردازد که هیچ‌کس از افراد ناچیز نسبت به او احسان نکرده و پس از بی‌اعتنایی آن‌ها، نگاه مهربانی به او نینداخته‌اند. از این رو، احساس تنهایی و بی‌اعتنایی را بیان می‌کند.
نه معن زائده دانم نه حاتم طائینه آنکه از پی هجران میهمان بگریست
هوش مصنوعی: من نه از معن زائده چیزی میدانم و نه حاتم طائی را میشناسم، و نه آن کسی را که پس از جداییاش از مهمان، اشک ریخته است.
نکرد با من ازین ناکسان کس احسانیکزان سپس نه به چشم هوان به من نگریست
هوش مصنوعی: کسی از این افراد بیارزش به من لطفی نکرد، به طوری که بعد از آن، حتی دیگر به من نگاه هم نکرد.