شمارهٔ ۹۵
هوش مصنوعی: شاعر به وصف شب دهم ماه ذی الحجه می‌پردازد. او زیبایی ماه و نور آن را بیان می‌کند و می‌گوید که این شب، لحظه‌ای است که حاجیان می‌توانند به مکان مقدس خود برسند. در این شب، آفتاب و ماه به زیبایی یکدیگر را می‌نگرند و چشم‌های انسان‌ها نمی‌توانند زیبایی این دو را از هم تفکیک کنند. در پایان، ابروی ماه که پنهان بوده، اکنون آشکار شده است.
شب که مثال مه ذی‌الحجه دیدصورت طغراش ز مه برکشید
هوش مصنوعی: در شب، چهرهای زیبا و درخشان مانند ماه در دهمین ماه سال، نمایان میشود و چهرهاش از زیباییاش فراتر میرود.
تا نهم ماه به طغرای ماهحاج توانند به موقف رسید
هوش مصنوعی: این جمله به معنای انتظار برای رسیدن به فرصتی مناسب و خاص است. وقتی که زمان مناسب برسد، میتوان به هدف و مقصود خود رسید و در جایگاه مورد نظر قرار گرفت.
چشم فلک بود مگر آفتابماه نوش ابرو و کس می‌ندید
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که آسمان مانند چشمی است که فقط زیبایی و روشنایی خاصی را میبیند و در این میان، کسی دیگر این زیبایی را نمیبیند. در واقع، زیبایی و درخشش خاصی وجود دارد که تنها چشم آسمان قادر به مشاهده آن است.
چشم پدید آمده پنهان بماندابروی پنهان شده آمد پدید
هوش مصنوعی: چشم که همیشه در دید است، حالا ناپیدا و پنهان شده است و ابرو که معمولاً پنهان است، اکنون آشکار شده است.