شمارهٔ ۱۴۸ - ایضا در مرثیهٔ امام محمد یحیی و خفه شدن او به دست غزان
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به تمجید از شخصیت محیی‌الدین (احتمالاً اشاره به محیی الدین ابن عربی) می‌پردازد و با استفاده از تشبیه و کنایه، زشتکاری کافران را به تصویر می‌کشد. او می‌گوید که اگرچه برخی افراد به سادگی شیرینی را انتخاب می‌کنند، اما در مقابل هم کسانی هستند که به دلیلی همچون ایمان و دین، با زهر و تلخی‌ها روبرو می‌شوند. در نهایت، شاعر به تضاد میان انسان‌های مؤمن و کافران اشاره می‌کند که یکی به نور و شکر و دیگری به ظلمت و خاک متوسل می‌شود.
های خاقانی تو را جای شکر ریز است و شکرگر دهانت را به آب زهرناک آکنده‌اند
هوش مصنوعی: ای خاقانی، تو را به جای شکر، زهر و تلخی تقدیم کردهاند، و حتی اگر دهان تو را پر از زهر کنند، شکر را نمیتوانی فراموش کنی.
محیی‌الدین کو دهان دین به در آکنده بودکافران غز دهانش را به خاک آکنده‌اند
هوش مصنوعی: محیی‌الدین فردی است که سخنانش پر از معانی دینی و روحانی بود، اما دشمنان دین به دلایل خودشان او را سرکوب و silenc کردهاند.